ประวัติบ้านเชียงแหว

ดังนั้น คนทั้งหมดในบ้านเชียงแหว ขณะนั้น จึงได้พร้อมใจกันสร้างศาลาเทพารักษ์ขึ้นมาไว้ที่

กลางหมู่บ้าน เสร็จแล้วได้อัญเชิญเจ้าพ่อมเหศักดิ์ ซึ่งชาวบ้านเชื่อกันว่าเป็นดวงวิญญาณของ “ท้าวผาแดง”เข้าสิงห์สถิตในศาลนี้ ปัจจุบันชาวบ้านนิยมเรียกกันว่า “หอปู่ตา” ประจำหมู่บ้านเชียงแหว ส่วนหมู่บ้านดอนยาง ซึ่งอยู่ถัดไปทางทิศตะวันออกของบ้านเชียงแหว ก็ได้มีการสร้างหอปู่ตาขึ้นไว้เช่นเดียวกันโดยอัญเชิญดวงวิญญาณของ “พญาขอม” พระบิดาของเจ้าหญิง “ไอ่คำ” อดีตเจ้าเมืองชะฑีตาเข้าสิงสถิตย์ ชาวบ้านนิยมเรียกูกันว่า หอปู่เชียงเสริฐ ซึ่งศาลปู่ตาทั้งสองแห่ง มีอิทธิฤทธิ์และความศักดิ์สิทธิ์เท่าเทียมกัน และเป็นที่เคารพสักการะของชาวบ้านเชียงแหวทุกครอบครัวสืบต่อกันเรื่อยมาจนปัจจุบัน ทุกๆปีจะมีการบวงสรวง เซ่นไหว้ความเป็นสิริมงคลราบรื่น ปลอกภัยในชีวิตและทรัพย์สินในการดำรงชีวิตเป็นประเพณีสืบต่อมา

ครั้นต่อมาชาวบ้านเชียงแหว ในสมัยนั้นก็ได้พากันออกค้นหาซากปลักหักพังของปูชนียสถานอันเก่าแก่ เช่น วัด โบสถ์ เจดีย์ พระพุทธรูป เป็นต้นที่ปรากฏอยู่ในประวัติตำนาน คำบอกเล่า ซึ่งมีอยู่มากมายหลายแห่งแต่ก็ยังไม่เป็นที่พอใจ จึงช่วยกันค้นหาไปเรื่อยๆ จึงได้พบวัดร้างแห่งหนึ่งตัวโบสถ์ผุพังลงหมดแล้วคงเหลือแต่พระประธานอันเก่าแก่ที่มีความงดงามยิ่ง มีพระพักตร์อันแจ่มใส แย้มพระโอษฐ์นิดๆ มองดูแล้วเป็นสุขใจ เบิกบาน ชวนศรัทธาเป็นอย่างยิ่ง ซึ่งพบอยู่บนฐานศิลาแลงก้อนขนาดใหญ่โตมาก วางเรียงซ้อนกันอย่าง เป็นระเบียบ สันนิษฐานว่า คงสร้างขึ้นในสมัยขอมเรียงอำนาจยุคเดียวกับปราสาทหินพิมาย โคราช นอกจากนี้ยังพบเสมาปักรายรอบโบสถ์ถึง 3 ชั้น และพระเจดีย์อยู่ถัดไปทางทิศตะวันตกของตัวโบสถ์ นับว่าเป็นการพบ ปูชนียสถานที่สำคัญยิ่งใหญ่และมีคุณค่าสำคัญกว่าแห่งอื่นที่พบมาก่อน และอยู่ระหว่างกลางหมู่บ้านของคุ้มเหล่าและคุ้มกลางติดต่อกัน เป็นศูนย์กลางสะดวกแก่การสัญจรไปมาทั้งสองฝ่ายรวมทั้งคุ้มถิ่นด้วย จึงตกลงพร้อมใจกันบูรณปฏิสังขรณ์อุโบสถแห่งนี้ขึ้นมาโดยการตั้งเสาและยกโครงร่าง มุงหลังคากันแดดกันฝน เรียบร้อย แต่ไม่มีผนังด้านข้างและประตูหน้าแต่อย่างใด นอกจากนี้แล้วยังได้สร้างกุฏิที่พ านักสงฆ์และ เสนาสนะ พร้อมมูลและได้ตั้งชื่อวัดจากหลังเค้าฐานเดิมว่า “วัดชิตาราม” ต่อมาอีกหลายปีจึงเปลี่ยนชื่อเป็นไทยว่า “วัดสมศรีสะอาด” จนทุกวันนี้

ชื่อบ้านเชียงแหวนี้ มีต้นเค้ามาจากนิทานพื้นบ้าน เรื่อง ผาแดงนางไอ่ ตอนที่นายพรานยิง

กระรอกเผือกพังคีตาย แล้วได้นำมาชำแหละเนื้อแบ่งปันกันไปทำอาหารกิน ณ ที่แห่งนี้ ซึ่งคนที่ทำหน้าที่ชำแหละเนื้อกระรอกเผือกนั้น เคยผ่านการบรรพชาเป็นสามเณร เมื่อสึกออกมา คนท้องถิ่นอีสาน จึงเรียกว่า “เซียง” ส่วนการชำแหละนั้นภาษาท้องถิ่นอีสานเรียกว่า แหว่เมื่อมีการเรียกชื่อสถานที่ปรากฏการณ์ในนิทานพื้นบ้าน จึงเรียกว่าบ้านเซียงแหว หรือ เชียงแหว อันหมายถึง สถานที่ที่เชียงชำแหละเนื้อกระรอกนั่นเอง